Efendim'e şikayet (3)

Allah'ın (CC) , kâinatını yarattığından bu yana yeryüzüne yağdırdığı yağmurların damlaları adedince salât ve selâm, kulu ve resûlü Muhammed'in (SAV), O'nun âlinin, ashabının ve ehl-i beytinin üzerine olsun.
Efendim. Gönderdiğim selamı aldın mı? Rabb'im benden bahsetti mi sana? "Bazen huzura gelmede zorlanıyor, ama Ben ona karşı son derece merhametliyim" dedi mi sana. Haber verdi mi sana benden?
Biliyor musun Efendim; nefsim, bazen bana galebe çalıp, pek çok gereksiz şeyle oyalıyor beni. Sonra da onun isteklerini, İblis'in vesveseleriyle karıştırıyor, yapmamam gereken işlerle uğraşıyor, ahiret hayatımı boşluyorum. Hani insan yapmak istediği kötülerle yapması gereken doğrular arasında bocalar durur ya; öyle. "Bu kadar da boş olmamalıyım" diyorum kendi kendime. Ama nafile.
Bir de seni görmek ve seninle sohbet edip, senin mübarek sözlerinden feyz almak hayali ve isteği var ya; onu bile unutuveriyorum dalınca. Halbuki sen "Beni kendi nefsinden çok sevmedikçe gerçek iman etmiş olmazsın' diyorsun. Seni de halâ göremediğime göre, daha nefsime hakim olabilmiş değilim. Ben tabii ki dua ediyorum ama sen de bana kefil olsan da Rabb'im bana ve benim gibi düşünen kardeşlerime "nefsimize galib olup, seni, Efendimiz'i kendi nefsimizden çok sevmeyi" öğretse...
Haklısın; Rabb'in aynasına bakmadıkça Allah (CC)'ı göremeyiz, O'nu tanıyamayız, Rabb'i tanımadıkça nefsimize de hakim olamayız, nefsimize hakim olmadıkça da seni göremeyiz. Ama bizler, senin "kardeşlerim" demenle sürekli övünen ama kardeşin olmak için bir şey yapamayan, aciz ümmetinden zavallılar, günümüzde etrafımızda meydana gelen çok acı olaylardan müteessir ve bu yüzden de dünyaya çok bağlı acizler, Rabb'i görmek bir yana O'nu inkar edenlere bile bir şey diyemiyoruz. Ahir zamanın, müslümana eziyetini, yani ortaya çıkıp da "ben müslümanım" deme cesaretini bile yavaş yavaş yitiriyoruz. Ne olur Efendim, bizi yalnız bırakma ve bizi cesaretlendir. Yanımızda olduğunu bizlere daha çok hissettir. Sana öyle muhtacız ki...